Copy
MUSEUM GESLOTEN MAAR NIET OP SLOT

Zoals bekend is het museum voorlopig gesloten. Alle vrijwilligers van de Locht missen het museum, de bezoekers en elkaar.
Zolang als het museum gesloten is vertellen vrijwilligers elkaar verhalen via e-mail, verhalen over het leven van toen, op het Noord-Limburgse platteland en het heden tot en met de moderne agri-business.

Bij een museum horen verhalen. Wij vertellen u graag enkele van deze verhalen.
Deze aflevering drie mooie verhalen. 
1. Spijt van ouwe meuk
2. Slimme Jan
3. Doodshemd
en een bijzondere groet van de voorzitter!
Spijt van het opruimen van ouwe meuk

In Museum de Locht verzamelen, restaureren en exposeren wij attributen die vaak worden aangeboden door particulieren. Het aanbod is meestal huis-, tuin- en keukenapparatuur uit grootmoeders tijd. Vooral de jongere generatie wil af van devotionalia (religieuze gebruiksvoorwerpen) en ambachtelijk handgereedschap. Dit is begrijpelijk, spullen gaan uit de mode en er worden zoveel modernere dingen aangeboden.

Opa komt te hulp

Ik werd gebeld door iemand, die vanwege gevorderde leeftijd, plannen had om te verhuizen. Zijn huis was nog niet in de verkoop, maar hij bood bij voorbaat al gereedschap en wat huishoudelijke spullen aan. De jeugd wil dit toch niet, was zijn idee. Meestal vragen we om foto’s te sturen, maar dat lukte hem niet. Dus ik ben er maar even heen gegaan, want er waren bijzonder spullen bij, zei hij. Toen ik alles bekeken had, dacht ik, was ik maar thuis gebleven; het aanbod viel, zoals meestal het geval is tegen, het waren veel dingen die we al in depot hadden liggen. Enkele elektrospullen en wat klein gereedschap heb ik na aandringen van de man, toch maar meegenomen.

Boos telefoontje!

Daags daarna kwam er een boos telefoontje van de zoon van de actieve huisvader. “Ik wil graag de meegenomen spullen terug”, was de boodschap. Waarop ik antwoordde, ”dat is geen probleem, ze staan nog in de doos in depot!” “Dan kom ik morgenvroeg om 10 uur de spullen ophalen”, zei de man

Verbazing!

Op de afgesproken tijd kwam hij binnen zich verontschuldigend dat het zo gelopen was, hij had een vlaai bij zich als compensatie. Dit had ik in 30 jaar museumwerk nog nooit mee gemaakt, dikwijls moesten we spullen, tot vervelends toe, afweren en afzeggen. Nu kregen we nog vlaai bij het terughalen, de wereld op zijn kop!

We hebben aan de stamtafel bij de ingang, gezellig met smaak een stuk vlaai gegeten; verse vlaai rechtsstreek van de warme bakker !

Piet Lenssen
Slimme Jan

Het nieuwe zusje lag in het wiegje
Nog een beetje schuw voor het licht
Jantje stond er naar te kijken
Met een blij verrukt gezicht

Vader, die wel eens wou weten
Wat of Jantje zeggen zou
Zei, dat er een man geweest was,
Die het zusje kopen wou

Honderd gulden wou hij geven
Zeg nu maar wat wil je Jan?
Het kleine zusje zelf maar houden
Of verkopen aan die man?

Jan bekeek het kleine zusje
Dacht nog een seconde na
En zei toen vastbesloten
Laten wij het houden Pa

Hou je al zoveel van je zusje
Al is het nog maar zo klein
Dat je het voor honderd gulden
Zelfs al niet meer kwijt wil zijn?

Ach , zei Jan, ze is zo klein nog
Over een aantal jaren biedt die heer,
Als ze zwaarder is en dikker
Wel honderdvijftig gulden of nog meer.

Jan Huys

Doodshemd

In de kleerkast, die in de slaapkamer naast de zitkamer in de boerderij staat, hangt onder meer een doodshemd. Van thuis geweven linnen gemaakt, eenvoudig in elkaar gezet, voorzien van een monogram. Een doodshemd vol symboliek. Uit de tijd dat de bewoners van het platteland probeerden te leven van wat het land, de tuin en de dieren opbrachten. Selfsupporting tot en met de kleren aan je lijf.

Bij de meeste huizen teelde men vlas, waaruit na veel arbeid linnen garen werd gewonnen. Linnen en wol waren de grondstof voor kleding. Spinnen van het linnen en wolgaren gebeurde van St. Lambert (17 september) tot St. Geertrui (17 maart). De aanstaande bruid mocht het laatste uur van elke avond voor zichzelf spinnen, voor de uitzet. Het gesponnen garen ging naar de wever. Het eerste wat de bruid in spe van het geweven doek maakte, waren twee nachthemden, één voor haarzelf en één voor haar man. Vaak werden de hemden voorzien van een monogram. Was er nog voldoende doek, dan werd er nog een laken gemaakt.

De bruiloft kwam. De geschenken, die de gasten meebrachten, waren altijd praktisch, zoals huisraad en/of kleine meubelstukken. Vaak was er ook een linnen doodshemdje bij, voor een kindje: één zal je moeten “afgeven”. De kindersterfte was vroeger hoog. 
Het bruidspaar droeg de hemden in de huwelijksnacht. Het laken lag op het bed. De volgende dag werden hemden en laken zorgvuldig gewassen en opgeborgen. Het laken kwam pas weer op het bed, bij de eerste bevalling. De hemden werden weer gedragen – hopelijk vele jaren later, maar dat was niet altijd zo – na overlijden, als de eigenaar of eigenares lag opgebaard en ging mee in de kist.

Elk jaar wordt het hemd gewassen en dan weer zorgvuldig opgeborgen. 
Het hemd symboliseert op een ontroerende wijze hoe dicht toen leven en dood naast elkaar stonden. Er zit iets lieflijks in: de kleding, die de liefde van de bruiloftsnacht nog in zijn vezels heeft, omhult je in het graf. Misschien zit er de gedachte achter, dat het wat minder eenzaam is in het graf. Het verdriet was er niet minder om, maar men accepteerde dit, omdat het nu eenmaal zo was, bepaald door de Hogere Macht.

Gérard Achten.

Ga voor meer verhalen
en voor een abonnement op de verhalenbrief
naar de website:
VERHALEN
OPENLUCHTMUSEUM DE LOCHT BESTAAT 30 JAAR
20 april 1990 – 20 april 2020
 
Sinds de opening 30 jaar geleden is het museum gegroeid in omvang, kwaliteit en reputatie. Het is niet meer weg te denken uit Melderslo, de gemeente Horst aan de Maas en de regio Noord-Limburg. Wat in Melderslo tot stand is gebracht is uniek. Het is vooral uniek omdat het 30 jaar lang en voor de volle honderd procent het werk is geweest van vrijwilligers. Er werken meer dan 250 mensen als vrijwilliger.
 
Streekboerderijmuseum werd Museum, en Museum werd Openluchtmuseum. Maar blijft een organisatie van vrijwilligers, waarin ieders bijdrage even belangrijk is.
Ons motto is “Openluchtmuseum de Locht, gedragen door vrijwilligers”.
 
Wij wilden dit 30 jarig jubileum bescheiden vieren. Door de corona-crisis is een feestelijke samenkomst niet mogelijk. Maar we slaan dat feestje niet over. Op een later tijdstip komen we erop terug.
 
Jan Hulsen, voorzitter
Openluchtmuseum de Locht Broekhuizerdijk 16d 5962 NM Melderslo
Open: april t/m oktober 10.00 u. - 17.00 u.;
november t/m maart woensdag , zaterdag, zondag 10.00 u. - 17.00 u.
T 077-3987320 (best bereikbaar van 09.00 tot 12.00 u.)
info@delocht.nl - www.delocht.nl/